حكايت نابيناي بينا به زندگي:

در بيمارستاني،دو بيمار،در يك اتاق بستري بودند. يكي از بيماران اجازه داشت كه هر روز بعد از ظهر يك

 ساعت روي تختش كه كنار تنها پنجره اتاق بود بنشيند ولي بيمار ديگر مجبور بود هيچ تكاني نخورد و

هميشه پشت به هم اتاقي اش روي تخت بخوابد. آنها ساعت ها درباره همسر،خانواده و دوران

 سربازيشان صحبت مي كردند و هر روز بعد از ظهر بيماري كه تختش كنار پنجره بود مي نشست و تمتم

 چيزهايي كه از بيرون از پنجره مي ديد براي هم اتاقي اش توصيف مي كرد. پنجره رو به يك پارك بود كه

درياچه زيبايي داشت، مرغابي ها و قوها در درياچه شنا مي كردند و كودكان با قايق هاي تفريحي در آب

سرگرم بودند. درخبان كهن و آشيانه پرندگان به شاخسارهاي آن تصوير زيبايي را بوجود آورده بود

همانطور كه مرد كنار پنجره اين جزييات را توصيف مي كرد، هم اتاقي اش چشمانش را مي بست و اين

منظره را در ذهن خود مجسم مي كرد و لبخندي كه بر لبانش مي نشست حكايت از احساس لطيفي

بود كه در دل او بوجود آمده بود.

هفته ها سپري مي شد و اين دو بيمار با اين مناظر زندگي مي كردند. يك روز مرد كنار پنجره مرد و

مستخدمان بيمارستان جسد او را ازاتاق بيرون بردند. مرد ديگر كه بسيار ناراحت بود درخواست كرد كه

تختش را به كنار پنجره منتقل كنند. پرستار اين كار را با رضايت انجام داد. مرد به آرامي وبا درد بسيار خود

 را به سمت پنجره كشاند تا بتواند آن منظره زيبا را با چشمتن خودش و به ياد دوستش ببيند. همين كه

نگاه كرد باورش نمي شد چيزي را كه مي ديد غير قابل قبول بود، يك ديوار بلند،فقط يك ديوار بلند!همين!

 مرد حيرت زده به پرستار گفت:كه هم اتاقي اش هميشه مناظر دل انگيزي را را از پشت پنجره براي او

توصيف ميكرد، پس چي شده.....؟؟؟!

پرستار به سادگي گفت:ولي آن مرد كاملا نابينا بود!